Jak to Mania mamie pomagała...

Mama się bawi. Kolczyki produkuje masowo:) To i Mania chce się bawić. Mama nawleka, przewleka, dopasowuje, bigle zaczepia na szydełkowych cudeńkach. Mania też chce! I tak to wygląda. Koraliczki w pokryweczkach od maminych skarbów. Kilka skarbów wyżebranych i zabawa wre.

 I tak sobie razem pracowałyśmy. Ja skupiona i Ona skupiona. Ja tworzę i Ona tworzy:)

 

 Po jakimś czasie  - odkrycie! Pudełeczko zamknięte. No,  to machamy. Wow, ale grzechoce, super!

 A teraz doprosiła się Mania więcej. Jakie to ciekawe! Co ta Mama tu zrobiła? Z czego to? takie śmieszne koraliki... Wyglądają prawie jak cukierki... Księżniczka lubi takie kamyczki:)

 Fajnie tak z Córeczką się bawić. Wcale to nie nudne, jak Mama nie ma czasu:) Za to ile ciekawych rzeczy można obejrzeć, dotknąć, eh, super jest!

 A Mamie Łobuzów przypominają się czasy kiedy najwspanialszą zabawą było zaglądanie do wielkiego biurka Mamy i Taty gdzie kryło się mnóstwo przyborów kreślarskich, kredek, ołówków, węgielków, rapidografy i inne nieodgadnione przyrządy, i nawet zwykła temperówka na żyletkę kryła w sobie TAJEMNICĘ... No i ten zapach, ciągle go czuję... Trochę kurzu, trochę rozlanego tuszu, pyłu z kredek i ołówków... Zapach dzieciństwa:)

I rozumiem M3, który z wielkim namaszczeniem i radością używał MAMY akwarele. I nie mógł się doczekać...:)

Zajrzyjcie na Orchards Crafts  - naszego nowego bloga gdzie Mama Łobuzów umieszcza efekty swoich "zabaw":):) Zapraszamy!

Udało się! Nagrody na konkurs w ramch projektu "Dziecko na Warsztat" - gotowe! tadam!

Wydziergane nagrody na konkurs. Ufff! Kolczyki to już dawno zrobione aniołek przyleciał niedawno:) i zawisł na płocie.

A konkurs na "Dziecku na Watrsztat" facebookowym fanpage'u projektu, w którym uczestniczymy. Zapraszamy, w konkursie chodzi o to żeby napisać komentarz a w nim pomysł na warsztat z dzieckiem(dziećmi) i jeszcze jakieś dorbiazgi sami zajrzyjcie!

DZIECKO NA WARSZTAT KONKURS!

Jak to jest czternaście lat mieć i nowy zestaw szydełkowy:)

M1 jutro osiągnie sędziwy wiek lat czternastu. Z tej okazji odbyliśmy aż dwie imprezy. Tańczone i z tortem:). Świętowanie rozpoczęliśmy wcześnie bo aż 6 dni przed rocznicą. We wtorek przyjechał W. i zaczęło się:). Bo W. w piątek skończył był lat 33. Piękny wiek. Jeszcze pamiętam:). Zrobiłam tort - biszkopt z galaretką, D.M bigos od tygodnia gotował, dom prawie wysprzątany był (tak a'propos przeprowadzki z góry do dołu). Mania jak zwykle na przyjazd W. zachorzała lekko. Ale to nic. Upał był. I świętowaliśmy, świeczki obaj Jubilaci szanowni zdmuchnęli. A potem było dance party. Turniej taneczny z Everybody Dance. Taka gra na PS, które chłopcy dostali od znajomego księdza na poWielkanoc (24 maja:)). Bardzo śmiesznie było. M2 wygrał choć M1 tuż za nim. Tańczyliśmy do upadłego. Tzn. młodsi posnęli:) 

A w sobotę już drugi raz byliśmy na amerykańskim ślubie i weselu. 

Udało mi się wyprodukować dla Panny Młodej prezent nawet. W Jej ulubionych kolorach. A co.

Ślub piękny, a wesele cóż, normalka, ceratowe obrusy, papierowe talerze i kubki, plastikowe sztućce i kolejka do cateringu. :) Inne tradycje:) Ale pyszne mięso było. Briskiety wołowe, wyomińska specjalność. Mniam, mniam. A dzięki ciepłej relacji z rodzicami młodej, dzisiaj też jedliśmy je na obiad razem z kolejnymi gośćmi M1. Ze wspólnoty. I też tańczyliśmy. I tort był z galaretką, tyle, że próba sernika na zimno. Trochę słony wyszedł :):) za sprawą testowanego serka.... ale co tam:). A w parafii był dzisiaj o. Franciszkanin z Nevady i opowiadał historię franciszkańskiej misji w Wietnamie. A potem zagadał do Łobuzów po polsku! Okazało się, że był w Polsce uczyć angielskiego innych franciszkanów. No i tak od słowa do słowa wpadł do nas na tort Misiowy wieczorem. Fajny, taki otwarty, uśmiechnięty, pytał skąd my tu i dlaczego i pogadaliśmy trochę. I tabunów dzieci wcale się nie przestraszył/ A było ich razem 11ścioro. i tylko 2 pary rodziców....

Ach, miało być przecież o tym jak to jest 14ście lat mieć. No fakt. Więc czternaście lat mieć to można czasem wieczorem z rodzicami jakiś film obejrzeć, colę można pić bez pytania ale za to jak impreza urodzinowa przychodzi to mama ciasta robi a reszta należī do Jubilata. Jak to miło było. Odpoczywałam sobie a M1. wszystko przy pomocy Brata przygotował. Pięknie.

A Łobuzy ciągle coś śmiesznego mówią, a ja nieustannie żałuję, że nie nagrywam, nie zapisuję, nie pamiętam potem...

Od jutra bardziej prawdziwe wakacje, bo "przeprowadzka" zakończona jest. Cudnie. Tyle śmieci poszło... i posprzątane "jak na Wielkanoc" może parę dni wytrzyma... bo tu "tornado" w końcu co dzień przelatuje... a może i samo posprząta?

I tym optymistycznym akcentem kończę i udaję się w kierunku łóżka. W kierunku. Może trafię w końcu:). Dobranoc.

Koniec roku - wakacje!!!

Dla mnie nastąpił w poniedziałek, kiedy miałam ostatnią lekcję, dłuższą niż zwykle, z ciastem. Pożegnałam się z dziećmi z łezką w oku... Jaś właściwie zakończył przedszkole uroczystym występem w piątek (do dziś jeszcze chodzili się bawić ale: "nie było "work", mamo:)". M2 w czwartek uroczyście graduował do gimnazjum a M3 i A dzisiaj otrzymali swoje nagrody i mają wolne. Tylko M1 jeszcze jutro pół dnia i już. Prawie 3 miesiące na działania własne. Na edukację domową:). Rozpoczęliśmy dzisiaj generalne sprzątanie, potrwa kilka dni bo przeprowadzają się wszyscy z pokoju do pokoju oprócz rodziców czyli D.M i mnie:). Mam nadzieję wyrzucić stertę niepotrzebnych rzeczy i śmieci:) W sobotę u nas będzie "garage sale" - pieniądze zarobione pójdą na wyjazd młodych z naszej wspólnoty do Rio na Światowe Dni Młodzieży. Już zebrałam trochę rzeczy na tę okazję, a bracia ze wspólnoty dowiozą swoje:). Ja to lubię Amerykę za "garage sales", bekon i sok pomarańczowy i suszarki do ubrań:), no lubię, po prostu. Też za inne rzeczy trochę :):)

No, ale wróćmy do tematu. Koniec roku, pożegnania, podziękowania, łezki, pewien etap zakończony. A ja wyprodukowałam kolczyki. Udało się. Nawet z nadwyżką:). Dziergane, dziergano-koralikowe, i modelinowe:). Zobaczcie sami. Zabawa przednia.

 W Walmarcie wiszą takie kolczyki i naszyjniki z ceramicznych płytek, podobały mi się to zrobiłam sobie własne płytki:) z dziurkami, wypiekłam, nawlokłam, dodałam koraliki i są. Zrobię więcej.

A poza tym bez kwitnie za oknem, ucięłam i wstawiłam w wazonik, obłędnie pachnie....Polską.

Fiesta..

Czas płynie ciągle za szybko dla mnie:) Dużo się dzieje, jesteśmy zajęci, blog leży odłogiem:) Zawsze jednak zwycięża rzeczywistość rzeczywista, wirtualną upycham kolanem:) Już ponad tydzień "wisi" mi ten zaczęty post, chyba jednak coś wystukam tu...

Moje fiestowe kolczyki poszły w świat, ktoś je wylosował na loterii i mam nadzieję się cieszy. Mam pomysł nauczycielkom w szkole na koniec roku zrobić w tym roku kolczyki - pomysł wypłynął od jednej z nich, może uda mi się, choć niedużo czasu zostało koniec roku 5 tego czerwca.

Teraz maj - w szkole czas koncertów, przedstawień, wycieczek i podsumowań. W tym tygodniu byliśmy na Spring Sing - gdzie M2 i M3 z chórem szkolnym śpiewali a następnego dnia na koncercie Michałowej orkiestry - bardzo fajnym. To niesamowite ile M1 prze rok się na wiolonczeli nauczył. Podobno 2 lata w jednym zrobił. Ja zawsze chciałam na instrumencie smyczkowym grać i bardzo się cieszę, że M1 chce i ma taką tu możliwość. Pewnie się powtarzam ale nie mogę wyjść z podziwu jak tu dobrze zorganizowana jest edukacja muzyczna. Jak tylko chcesz to grasz. Nie trzeba być geniuszem:)

 

Fiesta odbyła się jak co roku, potańczyliśmy sobie troszkę. Dekoracja fajna, nie mam nic wspólnego z nią od strony artystycznej (splendor na mnie nie spływa:) - tylko fizycznie przyczyniłam się do powstania jej, m.in. wycinając setki gwiazdek:) ale podoba mi się... Tak ku pamięci wklejam tu zdjęcia, bo na przykład za nic nie mogę przypomnieć sobie jaka była w zeszłym roku... Za to dwa lata temu pamiętam - meksykańska.

W szkole, na religii gramy w grę, którą kupiłam w Polsce, po polsku, ale jest łatwa, tylko polecenia dzieciom tłumaczę bardzo im się podoba jak odgadują polskie słowa po obrazku:)

Polecam, proste, ładne w miarę :) do wielokrotnego użytku, jak w tytule:  w szkole i w domu.

A na prerię naszą wiosna przyszła, trawa zielona a drzewa i krzaki mają sporę pąki. Dzisiaj w nocy pada deszcz, więc może jutro wszystko rozkwitnie nagle. Czekam:)

A my zaangażowani w "misję na placach" będziemy teraz kontynuować w parafii.

 

Wydziergane...

Zbliża się wielkimi krokami nasza podróż do Polski a ja próbuję skończyć wszystkie zamierzone "projekty". Czapki, kolczyki, lekcje, sprzątanie, szycie, zaległe maile i listy i ciągle coś jeszcze:) Muszę przyznać, że sama jestem zdziwiona ile już udało mi się zrobić.... I i ciągle jeszcze dużo do zrobienia, choćby samo pakowanie, na które absolutnie ale absolutnie nie ma czasu! Bo jutro lecimy do Newark na konwiwencję, (Duży M.,  Marysia i ja), wracamy w poniedziałek na katechezę wielkopostną, potem we wtorek kończę lekcje o Polsce, wieczór zajęty, środa zapakowana jak każda środa, czwartek? będzie kilka wolnych godzin ufff! wieczorem spotkanie ELL, piątek M3 i M2 mają mecz a my  prawie cała reszta będziemy kibicować, a w sobotę A. czeka pierwsza uroczysta spowiedź, po południu być może z młodzieżą gimnazjalną jeszcze na łyżwy pójdziemy, wieczorem Eucharystia, NIEDZIELA cóż dzień odpoczynku winien być ale..... no i wieczorem jeszcze prowadzimy spotkanie z w/w młodzieżą... O, kurczę jak to zapisałam to mi się włos na głowie zjeżył! A tu jeszcze normalne codzienne sprawy jedzenie, pranie tra tata.....Jakie to szczęście, że Rodzina przetrenowana jest w pakowaniu i chłopaki obrotne mam nadzieję na nich liczyć, bo inaczej.... bez bagażu pojedziemy:):) A jeszcze trzeba zebrać materiał od nauczycieli chłopaków, co by mieli naukę zorganizowaną w Polsce...Jak to dobrze, że lot mamy na noc, ten długi (bo muszą być conajmniej dwa, bezpośrednio się nie da :( ) to może wtulę się w Księżniczkę i pośpimy trochę...

Beznadziejne te zdjęcia telefonem robione, ale odpalanie aparatu a potem przerzucanie karty do komputera, zgrywanie itd. to ponad moje siły. Nie byłoby żadnych wpisów na blogu, bo ja jednak lubię zdjęcia:) Więc wybaczcie jakość. Mam nadzieję, że idea oddana:)

modelinki

Dostałam kiedyś od L. piękne, modelinowe kolczyki. Baardzo je lubię. Przeszły już wiele. Myślałam nawet, że utraciłam je na zawsze :) kiedy Duży M. uprał i wysuszył w suszarce mój kościołowy, ciążowy żakiet. A w kieszeni... kolczyki. Zamiast być wdzięczna, że mi tak chłopaki pomagają: piorą, sprzątają, zmywają zrobiło mi się żal ulubionych kolczyków....  Pól roku później dopiero odnalazłam drugi ... A za następne pół naprawiłam je sobie wkładając nowe zawieszki! I ciągle chciało mi się pobawić modelinką. Bo ja lubię się bawić, jak wiecie. Z okazji Święta Dziękczynienia mieliśmy wiele miłych niespodzianek i spotkań. Naprawdę wdzięczności dużo mamy. M.in. kupiłam sobie paczkę modeliny dźwięcznie zwanej tutaj "clay" ( a klej to dla odmiany "glue" co zawsze kojarzy mi się z naszym Pierworodnym, którego z wrodzoną pomysłowością wołaliśmy "Glutek":)). I rozpoczęłam zabawę. Na razie "z pewną , taką nieśmiałością", powoli, jak dziecko, niedokładnie ale z radością. Przy nieodłącznej asyście Łobuzów obserwujących z uwagą poczynania rodzicielki. Powstały 4 pary:) Kolczyków:)

A tak poza tym to jak widać blog jest "under construction!"  :) zapragnęłam zmian....:)

How to crochet - czyli nowe hobby:)

Odkrywam kolejne pasje:) Rok temu na urodziny dostałam od Przyjaciółki (Monia pozdrawiam!) kolczyki zrobione na szydełku... Pomyślałam : kurcze, chciałabym umieć takie zrobić! no i rok później, pewnego wieczoru, spojrzałam na  te kolczyki i... następnego dnia nabyłam w Walmarcie  SZYDEŁKO i kordonek. W necie znalazłam "szkolenia" i do dzieła. Baardzo mi się podoba moje nowe hobby:) Rozwijam się :) Dzisiaj pokażę Wam kolczyki, które do tej pory powstały. Są mojego pomysłu wzorowane na przykładach oglądanych w necie...

Oprócz szydełkowych zrobiłam sobie jeszcze takie koralikowe, tak w przerwie :)